Literatura

Z polskich autorów interesują go najbardziej Rittner, Perzyń-ski i Zapolska. Najbardziej lubi komedie Fredry, podzielając w tym upodobanie nie lada znawcy literatury scenicznej, jakim był Grzymała--Siedlecki Wciąż mi się zdaje, że w konstrukcji psychofizycznej Łapickiego jest jakiś element osobowości człowieka osiemnastowiecznego. Dlatego nie dziwię się, że zachwyca go muzyka baroku (Mozart, Bach), która ujmuje go przejrzystością swojej konstrukcji, a nie lubi muzyki romantycznej. Gdyby dodał jeszcze, że bliska jest mu muzyka francuskiego baroku (Lully, Couperin, Rameau), bardzo przylegałoby mi to do większości stworzonych przez niego na scenie postaci - do ich wdzięku, precyzji, elegancji. O Łapickim ktoś z krytyków powiedział, że podobnie jak Józef Węgrzyn jest "genialnym utracjuszem talentu". Zdaje mi się, że w tym krótkim szkicu próbowałam dowieść czegoś wręcz przeciwnego: jak wiele pracy, przemyśleń i wysiłku poświęcił pan Andrzej, aby przezwyciężając swoje naturalne warunki rozszerzyć zakres swoich przeobrażeń scenicznych. Sądzę, że talent swój wykorzystał w pełni.

Nina Andrycz .